วันลอยกระทง เราไปทำกระทงกันที่บ้านเพื่อน
เราไปกันหลายคนทั้งเพื่อนกลุ่มเดิม  และเพื่อนใหม่
ที่เป็นแฟนเก่าของเพื่อนในกลุ่มนี่ละ

เราลอยกระทงเสร็จ ก็ไปกินหมูกระทะ...ไปกินเหล้ากันต่อ
ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ
เหมือนที่เราเคยไปกับกลุ่มเพื่อน
ไม่ก่วันให้หลัง  เพื่อนของฉันโทร.มา
บอกว่า เธอกำลังมีความรู้สึกพิเศษ
กับเพื่อนใหม่ ที่เป็นแฟนเก่า
ของเพื่อนในกลุ่ม ซึ่งเธอเองก็รุ้จักดี

เธอ ส่งsms เธอโทร.หา ผู้หญิงคนนั้น
ด้วยความรู้สึกที่พิเศษมากกว่าเพ่อนคนนึง

ฉันระเห็จออกจากบ้านมาตั้งหลักอีกครั้ง
ครั้งนี้ตั้งใจว่าจะเลิกให้ได้

สุดท้ายเข้าอีหรอบเดิม ทนใจตัวเองไม่ได้ ก็มันรักนี่นา
เอาเว้ย กลับก็กลับ ให้อภัย ไม่คิดแค้น ไม่ผูกใจเจ็บด้วย

ณ.วันนึง    ไม่สิ..............
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเฝ้ารอวันนั้น
วันที่เราจะได้แต่งงานกัน
เฝ้ารอวันทีเราจะสร้างทุกอย่างร่วมกัน
ฉันศรัทธาในตัวเธอมาตลอด
แล้วเธอก็ได้ทำให้ศรัทธานั้น...ลดลง.....ลดลง...
จริงอยุ่ที่ฉันเชื่อว่าเธอรักฉัน


แต่........................
เราคงไม่สามารถอยุ่แบบนี้ไปได้ตลอดหรอก ใช่ไหม ?
แล้วอะไรล่ะ ที่จะทำให้เราได้อยุ่ด้วยกันตลอดไป
ฉันเคี่ยวเข็ญให้เธอตั้งใจเรียน ฉันเองก็ตั้งใจเรียน
อย่างน้อยก็หวังว่ามันจะช่วยผลักดันเธอได้บ้าง
คำว่า"อนาคต"ที่ฉันพูดมาตลอด


มันก็มีแค่นี้แหละ
แค่"เราจะได้ยู่ด้วยกันตลอดไป"
ฉันกลัวว่าฉันจะรอเก้อ  มันคงจะยากที่เป็นไปได้....

หากบ้านใครมีเงินทองเยอะแยอยุ่แลว
ก็คงไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องน้
แต่มันเป็นไปไม่ได้สำหรับฉัน
 ทุกอ่ยางต้องสร้างเอง และ
สำหรับชีวิตคู่แล้ว การสร้างคนเดียวมันคงไม่พอใช่ไหม?

ถ้าวันนึงนานวัน....มากกว่านี้....ไม่มีอะไรไปมากกว่านี้
เมื่อไหร่ล่ะ ที่เราจะสร้างทุกอย่างเคียงข้างกันตลอดไปได้จริงๆ
ฉันกลัวว่าเมื่อวันที่มันเป็นไปไม่ได้จริงๆ 
ฉันจะทำยังไง ยิ่งลึก ยิ่งผูกพันธ์
เจ็บปวดแค่ไหนคงไม่ต้องคิด
เป็นเรื่องเศร้าที่สุดของความรัก
สำหรับฉันเมื่อคนสองคนรักกัน
แต่ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้

 

จะให้เดินออกมาจากเธอ ด้วยตัวเองคนเดียว คงเป็นไปไม่ได้แน่นอน

เอางี้ละกันวันนึง ถ้ามีใครเข้ามาทำให้รู้สึกดีๆ
ก็จะลองเปิดใจและไปซะ ให้ใครคนนึงช่วยดึงไปที
กอนที่มันจะกลายเป็น4.....5......6.........ปี
ถึงวันนั้นฉันจะทำยังไง

และวันนั้นก็มาถึง วันที่ใครคนนั้นเข้ามาในชีวิตของฉันจริงๆ
"ถึงเวลาแล้วละมั้ง"  บอกกับตัวเอง 
ฉันรู้ดีแก่ใจในตอนนั้นน่ะ ฉันเลือดเย็นกับเธอแค่ไหน
ในขณะเดียวกันไม่มีใครรู้หรอกว่า................

 

 

(อ่านต่อตอนหน้า)